Lukas 10:25–37
Datum: 5 Julie 2026 (Oggenddiens)
Prediker: Johan Janse van Rensburg
“Vir ‘n LEWENDIGE UITSENDING van die preek kliek hier om dit te kyk”
Preek sal gepubliseer word sodra beskikbaar
Die afgelope week het ons land weer pynlike nuus beleef. Mense wat bang is, gesinne wat vlug, winkels wat geplunder word en beskuldigings wat heen en weer vlieg. Dalk het jou hart ook swaar gemaak. Die gesprek oor vreemdelinge, immigrasie en veiligheid raak mense diep, want dit gaan oor werklike vrese, werklike uitdagings en werklike mense.
As Christene kan ons nie maak asof hierdie dinge nie bestaan nie. Ons weet daar is komplekse sosiale en ekonomiese probleme. Ons weet mense leef onder druk. Werk is skaars. Misdaad is 'n werklikheid. Baie mense voel onseker oor die toekoms. Wanneer ekonomiese druk toeneem, wanneer werk skaars raak, wanneer misdaad mense bang maak, word dit maklik om iemand anders te blameer. Mense begin praat van "hulle" en "ons". Mense word gereduseer tot hul paspoorte, hul aksente of hul herkoms.
Maar die vraag vir ons as gelowiges is nie wat die wêreld sê nie. Die vraag is: Wat sê Jesus?
'n Wetgeleerde kom na Jesus met 'n belangrike vraag. Hy vra: "Wat moet ek doen om die ewige lewe te verkry?" Jesus antwoord deur hom terug te stuur na die wet: Jy moet God liefhê met jou hele hart, siel, krag en verstand, en jou naaste soos jouself.
Die man verstaan die antwoord. Maar dan kom die vraag wat alles verander: "En wie is my naaste?"
Dit is dieselfde vraag waarmee ons vandag worstel. Wie tel as my naaste? Wie verdien my liefde? Wie val binne die grense van my sorg?
Jesus antwoord nie met 'n definisie nie. Hy antwoord met 'n verhaal.
'n Man reis van Jerusalem na Jerigo. Hy word aangeval, beroof, geslaan en half dood langs die pad gelos. Hierdie gelykenis gaan uiteindelik nie net oor 'n Samaritaan nie. Dit gaan oor Jesus.
Toe ons stukkend langs die pad van sonde gelê het, het Hy nie verbygestap nie. Hy het nie gevra of ons dit verdien nie. Hy het met sy eie bloed vir ons herstel betaal.
As dissipels van Jesus leef ons in 'n land waar daar baie spanning is. Ons ontken nie die werklikheid van werkloosheid, misdaad of druk op hulpbronne nie. Dit is werklike probleme waarvoor regerings wysheid en geregtigheid moet toepas. Maar as Christene mag ons nooit toelaat dat moeilike omstandighede ons harte hard maak nie. Ons mag nooit ophou om mense as mense te sien nie. Elke persoon is iemand vir wie Christus sy lewe gegee het. Die kerk behoort daarom die plek te wees waar mense eerste die liefde van Christus ontmoet.
Omdat ons weet hoe God óns behandel het toe ons vreemdelinge was.
